Ligt het aan mij?

ik heb er lang over nagedacht wat de oorzaak toch zou kunnen zijn. Ligt het aan mij? Stel ik de verkeerde vragen? Lok ik ruzies uit? Ben ik nou echt zo moeilijk? Ik reageer toch gewoon en niet snauwerig?

Nu begin ik de denken dat mijn man een pathologische leugenaar is.
In het begin van onze relatie was alles goed. Had net mijn relatie verbroken. Hij zei, ik ben heel anders, heel begripvol, met mij kun je praten.
Nu zijn we jaren verder en hebben de ene ruzie na de andere. En waarom?

vorig jaar kwam ik er via vrienden achter dat hij had gelogen over 1 en ander. Ze mochten dat niet tegen mij zeggen. Toen ik hem daarmee confronteerde was dat natuurlijk absoluut niet het geval. Hoe kwamen ze daar toch bij. Dat heeft mij toen zo gekwetst dat dat een hele grote deuk heeft opgelopen. Achterdochtig wantrouwend word ik ervan. Bij alles wat ik vraag gaat hij meteen in de verdedigende positie aanval. `dat heb ik niet gedaan` of `ik weet niet wat ik verkeerd heb gedaan`. altijd beginnen de reacties met `ik heb`. al op een simpel vraagje van weet jij waar dit of dat is? meteen `ik heb niks gedaan`. een normaal gesprek kan ook niet meer gevoerd worden. Erg frustrerend omdat ik voor mij gevoel niks meer goed kan doen. Ik ga erdoor aan mezelf twijfelen. het wordt allemaal heel erg vermoeiend. Ook nu we net ouders zijn geworden. Hij heeft 20 jaar geleden een ernstig auto ongeval gehad. Zou dat hier ook mee te maken kunnen hebben? En in het verleden heeft hij een ex gehad die hem, naar horen zeggen, ook niet al te goed heeft behandelt. Dit alles kan natuurlijk iets psychisch hebben veroorzaakt. Ik weet niet waar ik met de vragen/ met mijn verhaal naartoe moet, vandaar dat ik deze hier heb neergezet. Misschien kan iemand mij vertellen of deze symptomen ook overeenkomen met die van een pathologische leugenaar.

RJ

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *