Ik mis haar…

Begin 2012 had ik me ingeschreven op een site waar lesbische vrouwen met elkaar in contact konden komen.
Op dit moment had ik nog een relatie met een vrouw, maar deze verliep al tijden niet goed.
Op deze website ben ik in contact gekomen met Tanja.
Deze leek vooral geinteresseerd om met vrouwen af te spreken om een one night stand te hebben.
Daarom ben ik niet ingegaan op haar verzoeken om af te spreken. Na vele malen contact met elkaar via whatsapp en sms bleek dat het wel klikte.
Hele dagen praatte ik met haar en ze leek het allemaal goed op orde te hebben.

Ik ben negatief ingesteld en zij stond positief in het leven. Mede hierdoor leek het een lot uit de loterij.
Hoe meer we met elkaar praatten, hoe meer gevoelens erbij kwamen.
Ook vanuit haar leek ze al meer te willen dan eenmalig contact. Aangezien we nog steeds hele dagen met elkaar
aan het praten waren en van alles aan elkaar vroegen etc.

In juni heb ik een keer met haar afgesproken. Dit is toen bevallen en hierna heb ik mijn andere relatie beeindigd.
Hierna weer met Tanja afgesproken en na paar dates is ze eigenlijk vrijwel continu bij mij in huis geweest.
Ze had immers 2 maanden verlof van haar werk melde ze mij. Ze was psycholoog en kon dit met overleg van de baas doen.
Ik had wel werk, maar voelde me hier zo rot, dus heb deze baan met haar steun opgezegd.

We deden veel leuke dingen, praatten met elkaar en gingen vaak op stap (met vrienden van haar).
Daar betaalde ze ook vaak voor haar vrienden. We gingen vaak uit eten, waarbij zij er telkens op stond om dit
te betalen. Als ik in een winkel kleren aan het passen was en twijfelde over wat ik precies wilde kopen.
Dan was zij terwijl ik iets anders aan het passen was, al naar de kassa gelopen om het voor me te kopen.
Aangezien ik altijd een ‘normaal’ baantje heb gehad, koop ik niet van alles. Aangezien ze het beter dan mij
voor elkaar had, kon ik weinig zeggen van wat ze allemaal kocht. Was het gewoon niet gewend cadeatjes te krijgen.

Ook bleek na een paar dates dat ze kinderen had, maar dat deze werden opgevoed door haar broer.
En ze hier weinig over te zeggen had, dus dat dit niets in de weg zou staan.

Begin augustus had ik nog geen nieuwe baan, dus zouden we eindelijk samen op vakantie gaan.
De avond van te voren ben ik spullen aan het pakken en vind een verscheurd betaalbewijs van ene pinbetaling.
Mijn bankgegevens stonden hierop. Ik kon mij niet herinneren dat ik dit bedrag had gepind.
Heb haar ook ernaar gevraagd, maar ze wist het ook niet.

Ochtend erna wel tegen haar gezegd dat ik even naar de bank wilde, aangezien ik mijn saldo wilde bekijken.
Ik had wel spaargeld, maar dat moest ik dan overboeken naar mijn normale rekening.
Dus toen we onderweg waren naar schiphol, zijn we toch gestopt bij een bank om te kijken.

Hier bleek dus dat er veel geld van mijn spaarrekening was gehaald. En er vele pinbetalingen waren geweest
van mijn normale rekening.
Tanja zat in de auto te wachten en kwam me halen in de bank. Ze heeft toen het een en ander tegen me gezegd.
En ze is naar het station gegaan, ik naar haar. Daar kon ik alleen maar op de bank zitten en nadenken.
Ze stond weer voor mijn deur en had er spijt van en wist niet goed waarom ze dat had gedaan.
Ze wilde me gewoon blij maken en dat ik instant blij was. En ze dacht elke keer wel dat ze het kon fixen.

Ook al wist ik niet wat ik moest doen en denken, ze is gebleven bij mij thuis. Veel gehuild en ik kon haar niet eens aankijken
de eerste dagen.
Ze heeft haar curator gemaild en die zou het naar me overmaken. Dit bleek ook niet te kloppen want er was geen geld.
Later zou het anders geregeld worden en dat klopte ook niet.

Ook bleek dat de kinderen door haar zelf werden opgevoed, maar ook door haar ouders.
Ze had geen eigen huis, maar woonde bij haar ouders in. Daar klopte ook niets van.
De periode erna ben ik ook vaak bij hun thuis geweest.
Telkens als ik achter nog een leugen kwam, had ze meteen een volgende klaar.

In de tijd dat ik erachter kwam en ik haar op leugen na leugen betrapte kon ik niet meer blij zijn.
Ik deed koel tegen haar en zei soms gemene dingen. Trapte alleen maar van me af zeg maar.
Ik kon het niet.

In septmber heeft ze me ten huwelijk gevraagd. Ik heb ja gezegd.
Het leek iets beter te gaan en ze had immers beloofd alles terug te geven en de leugens waren nog niet zo heftig.

In oktober is ze weggegaan. Ze zei dat ze rust wilde, maar ik voelde me in de steek gelaten.
Paar weken was het toen over. In de tussentijd heeft ze verschillende vrouwen gehad voor 1 nacht en met
eentje trok ze ook veel op. Ze zei dat ze er niets voor voelde, maar het gewoon gezellig was.
Later las ik dat ze tegen veel mensne heeft gezegd dat ze verliefd op haar was.

Dus nu weet ik niet of ze niets met die meid is begonnen omdat ze toch van mij hield, omdat ze van die meid geen
geld kon stelen, of ze echt verliefd was maar het tegen viel.. of dat ze tegen mensen zei dat ze verliefd was omdat ze dat wilden horen.

Na paar weken stond ze spontaan voor mn deur. Juist toen ik aan het beseffen was dat ze niet meer terug kwam.
Ik hele dagen thuis op de bank liggen nadenken. En zij op stap en met allemaal anderen.

Maargoed toen ze voor mn deur stond was ik helemaal verbaasd en wist ik het echt even niet meer.
Ik wilde haar terug en dat dus ook gedaan. Het duurde lang voordat er verbetering in zat.
Ook omdat ze vond dat ik nu juist begon met liegen en verdraaien.
Ik vertelde niet altijd met wie ik afsprak, omdat ze erg jaloers was.

In die tijd kreeg ze ook een huis aangeboden en dit heeft ze genomen.
Iets wat ik haar erg kwalijk nam, aangezien we samen zouden gaan wonen en ik op die manier ook fulltime naar school kwam.

Ze nam me kwalijk dat ik nooit heb gezegd dat ze maar bij mij moest komen wonen. (ik was gekwetst, bestolen, wist niet wat ik moest geloven, wist niet
wat nu waar was met die kinderen en ik wist dat ze niet in een flat wilde wonen). Ik heb haar dat niet voorgesteld.
En heb gezegd dat ze moest doen wat haar gelukkig maakte. Ze nam me kwalijk dat ik er de tijden hieraan voorafgaand niet voor haar was.

In november werd ze ook agressiever en had ze me al meerdere keren geslagen etc.
In december bleek het beter te gaan. We praatten weer meer en leken weer meer momenten van geluk te hebben.
Echter ging het soms wel mis. Dan had ik een paar dagen dat ik niet bij mn gevoel kon komen en gevoelloos leek.

Met kerst kwam ze erachter dat ik met een andere meid had afgesproken (gewoon vriendschappelijk).
Dus weer ruzie en slaan en alles. De vorige keren had ik dit gelaten en vooral haar tegen gehouden.
Dit keer had ik teruggeslagen. Zodat ze zou beseffen dat het een keer moest stoppen.

Met oud en nieuw hadden we weer ruzie en daarom elkaar toen ook paar dagen niet gezien.
Tot ze de dag erna bij me aan de deur stond en toen even gepraat en heeft ze veel gezegd over wat ze zei te voelen.
En ze hoopte dat als het dan over was, dat ik altijd bij haar terecht kon als ze me nodig had.
En ze spijt had en dat ze er zelf meer last van had dan ik.

Toen zou ze weggaan en had ze gevraagd of ik haar dan ook met rust wilde laten.
Aangezien ze er 1,5 uur over doet om thuis te komen, heb ik haar toen een lange mail gestuurd met alles wat ik voelde
en wat ik in een normaal gesprek nooit had kunnen zeggen.
Had er ook bij gezet dat ik haar erna met rust zou laten, dus zodra ze thuis was het ook klaar was.

Maar ze belde weer huilend op en toen paar uur aan de telefoon gezeten. Dus gingen we het weer proberen.
Dat ging wel redelijk. Soms nog lastig. We deden ons best.
Ik was alweer dik een week bij haar geweest, toen paar dagen weer rust en ze zou een paar dagen bij mij zijn.
Echter moest ze onverwachts heen en weer om iets te brengen voor de kinderen.
Ik baalde daar van en was teleurgesteld omdat we die dag iets leuks zouden doen.
Het was koud en ze zou met de trein moeten. Dus ik heb gezegd dat ze mijn auto maar moest nemen, want dat was ook sneller.
Echter werd ik wel weer stil en chagerijnig en trok me terug. Ze werd daar al boos over.

Ik ben toen boos naar de stad gegaan zonder het tegen haar te zeggen. Toen ze weer terug was, kreeg ik wel een boze sms en ze belde me, maar ik nam niet op.
Dus toen ik thuis kwam, zag ik dat ze in mijn huis was geweest. Maar de auto was nergens te bekennen. Die had ze dus weer meegenomen. Dit keer zonder mijn toestemming.

Toen ik in de stad liep kreeg ik een berichtje van vrienden van haar uit zweden. Daar zouden we heen op vakantie gaan, ze had immers al tickets. Maar door ruzie ging dat niet door.
Dus de week daarop zouden we gaan. Ze had die mensen uit zweden een mail gestuurd dat het niet door ging en het haar spijt voor de gedane moeite door hun.
In de mail terug (waarbij ik ingekopieerd was) stond ook een heel verhaal over dat die mensen niet wisten waar ze het over had. Dat ze paar maanden ervoor wel contact hadden gehad
over dat tanja hun adres had gevonden en weer contact met hun wilde.
Dus dit reisje naar zweden klopte ook niet. Vraag me dan af wat er gebeurd was als we geen ruzie hadden en de reis zgn wel door kon gaan.
Of als we die week erna zouden gaan. Dan had zij de kaartjes niet en had ik waarschijnlijk moeten betalen.
Alleen dan was er niets als we in zweden aankwamen.

Maar mijn auto had ze dus nog mee en die kreeg ik niet terug. Ze zei dat ik maar moest zien waar en wanneer ze hem kwam halen.
Via de gps op haar (mijn oude geleende) telefoon kon ik zien dat ze ver weg was naar een nieuwe meid toe.
En ze wilde de auto nog steeds niet terug geven. Uiteindelijk wist ik dat ze aan de andere kant van het land naar de kroeg zou gaan (zoals zo vaak).
Dus heb ik daar met de reservesleutel snachts mijn auto opgehaald.

Smorgens stond ze samen met een groep vrienden me op te wachten toen ik thuis kwam. Zij zat in mijn huis.
Ik had de politie gebeld en die heeft er voor gezorgd dat ik mijn huissleutel terug kreeg. Mijn auto sleutel en telefoon kreeg ik niet terug.
Toen ik mijn huis betreed stonden er tassen bij de deur met mijn merkkleding en mijn fotocamera etc.
Deze had ze dus waarschijnlijk mee willen nemen, als de politie er niet had geweest. Haar vrienden zullen haar gewaarschuwd hebben.

Haar verhaal is dat ze niets wilde stelen, maar ze huilend in mijn huis op de grond zat en dat een vriend van haar kwam en zei dat dit ook niet kon.
Raar verhaal aangezien ze net was wezen stappen en een nieuwe meid in haar auto zat.

Sindsdien heeft ze veel zielige dingen via social media erop gezet, zodat iedereen haar geloofd en mij de slechterik vind.
Ook stuurt ze me mails dat ze de betaling wil regelen via haar curator en dat ze zo haar best doet.
Echter vroeg ze me een lijst te maken met kosten die ik denk dat ze me schuldig is.
Dit heb ik gedaan, maar ze is het hier niet mee eens.
Ik heb gevraagd of ze dan een voor haar redelijke lijst wilde maken, maar ze wil niets zwart op wit zetten.
Alleen telefonisch. En daarna nog veel mails gehad dat ze het zo graag wil regelen.

Ik denk dat ze die mails alleen maar stuurt, om zo te kunnen overleggen dat ze erg haar best deed en dat ik degene ben die niet meewerk.
Zo mocht ik aangifte doen, ik geen poot heb om op te staan. Wat ik eigenlijk al niet heb, gezien het een civiele zaak is.

Ik heb in de tussentijd veel gelezen over pathologische leugenaars en denk echt dat ze dit is. Lastig, want ik weet nu niet of ze uberhaupt ooit van me heeft gehouden.
Me dit geld echt puur uit oplichterij heeft afgenomen. Of ze het ooit had willen terug betalen. Wat het nut overal van was.

Het liefste zou ik willen dat ze voor mijn deur stond en alles een boze droom was. En ik weet dat als het ooit echt goed zou komen ik iedereen kwijt zou raken.
Ook zou ik haar nooit meer kunnen vertrouwen. Dat kon ik al niet vanwege het geld en de vele leugens. Maar nu ze dat met mijn auto en spullen heeft geprobeerd, totaal niet.
Ook heb ik haar vaak gezegd dat ik haar leuk vond zoals ze is, niet zoals ze zich voordoet.
En dat ze van mij al die leugens niet hoeft te vertellen, omdat het mij om haar gaat.

Gezien ik ook geen werk heb, zit ik financieel aan de grond. Emotioneel was ik al nooit de meest sterke, de laatste maanden deed ik al bijna niets meer, maar nu is het helemaal dramatisch.
Ik heb eerder een gebroken hart gehad en weet heel goed hoe het is om me het meerendeel somber te voelen.
Maar eindelijk leek ik mijn ware gevonden te hebben. Iemand waarbij ik hele dagen kon samen zijn en het nog goed voelde.
Waarbij als we samen waren en in elkaars armen lagen en naar elkaar lachten, niets anders meer belangrijk leek. Het voelde zo ontzettend goed.
Eindelijk had ik iemand gevonden die me begreep. Die samen met mij de toekomst wilde delen.

Zeker in het begin toen i k kon gaan leren, of dat we samen iet sin het buitenland konden opstarten. Dat waren mijn dromen. Dingen waar ik al jaren over na denk.
Ik heb nu totaal geen idee meer wat ik moet doen of moet voelen.

Ik mis haar enorm en zou het liefste willen dat het goed kwam. Maarja… wat nu?

Maaike

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *